Τον περασμένο μήνα μια εργαζόμενη στην πολυεθνική H&M κατήγγειλε τις νέες τροποποιητικές συμβάσεις που μοίρασε η εταιρία στους υπαλλήλους της. Σε αυτές προβλέπονταν διάφορα «ωραία», όπως ο μη απόλυτος κι επακριβής καθορισμός των καθηκόντων των εργαζομένων (οπότε και η απόλυτη ευχέρεια της εργοδοσίας να τα τροποποιεί όπως θέλει) ή η μετονομασία σε «οικειοθελή παροχή» ενός συμφωνημένου επιδόματος που τόσο καιρό έπαιρναν οι εργαζόμενοι (με σκοπό στο άμεσο μέλλον την περικοπή του). Όμως δεν ήταν μόνο αυτά.

Δυο από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της ολοένα και μεγαλύτερης υποτίμησης μας ως εργαζομένους που περιλάμβαναν αυτές οι συμβάσεις είχαν να κάνουν με τη μετακίνηση των υπαλλήλων. Συγκεκριμένα η εταιρία αποκτούσε το δικαίωμα να στείλει τον εργαζόμενο σε οποιοδήποτε κατάστημα στην Ελλάδα χωρίς τη συγκατάθεση του και χωρίς κάλυψη εξόδων είτε για περιστασιακή βοήθεια σε όποιο κατάστημα έχει ανάγκη τη συγκεκριμένη περίοδο, όσο μακριά και αν είναι από την έδρα του εργαζόμενου, είτε ως δυσμενή μετάθεση (με σκοπό να αναγκάσει τον υπάλληλο να παραιτηθεί και άρα να μην πάρει τη δεδουλευμένη του αποζημίωση). Επίσης ο κάθε εργαζόμενος υποχρεούταν να συμμετέχει σε εκπαιδευτικά σεμινάρια οπουδήποτε και αν γίνονται, πάλι με δικά του έξοδα. Και φυσικά κάθε άρνηση τήρησης των όρων της τροποποιητικής σύμβασης θα ισοδυναμούσε με απόλυση χωρίς αποζημίωση.

Αυτή η απόλυτη περιφρόνηση για την αξιοπρέπεια μας, την προσωπική μας ζωή, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας δεν αποτελεί φυσικά πρωτοτυπία της συγκεκριμένης εταιρίας. Αντίστοιχες συνθήκες έχουν προσπαθήσει να επιβάλουν κι άλλα μικρά ή μεγάλα αφεντικά τόσο στη χώρας μας όσο και αλλού. Πρόσφατα είχε μαθευτεί από καταγγελίες, ότι εργαζόμενοι μιας άλλης πολυεθνικής, της Amazon, σε αποθήκες της στην Σκωτία, προτιμούσαν να μείνουν σε σκηνές στο δάσος (ακόμα και σε συνθήκες χειμώνα) παρά στα σπίτια τους γιατί το κόστος της μετάβασης από και προς την γειτονική πόλη ήταν δυσβάστακτο για τους μισθούς τους.

Ίσως φαίνεται παράξενο που εστιάζουμε στο θέμα της μετακίνησης. Όμως η τοποθεσία που εργαζόμαστε και πόσο απέχει από το χώρο που μένουμε, το κόστος της μετακίνησης, ο χρόνος που χρειαζόμαστε αλλά και η δυσκολία του τρόπου να φτάσουμε στη δουλειά μας (αν χρειάζεται να πάρουμε δυο τρία μέσα ή να περιμένουμε στην κίνηση για καμιά ώρα) όλα αφορούν άμεσα την ζωή μας και το γνωρίζουμε καλά.

Η επιλογή του τόπου εργασίας όταν πιάνουμε μια δουλειά γίνεται για να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο χώρο κατοικίας μας έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε κάποιες ώρες ελεύθερο χρόνο με τους δικούς μας ανθρώπους, να μπορούμε να ασχοληθούμε και με άλλες υποχρεώσεις, να πληρώνουμε λιγότερο σε βενζίνες ή εισιτήρια… Τίποτα από αυτά δεν έχουν σημασία για τα αφεντικά, που μας βλέπουν καθαρά σαν μηχανές παραγωγής κέρδους που μπορούν να μετακινούν από δω κι από κει ανάλογα με το τι τους βολεύει. Και ταυτόχρονα επιδιώκουν το κόστος της μετακίνησης μας (ή της μετακίνησης για την μετεκπαίδευση μας για να μπορούν να κερδίζουν ακόμη περισσότερα από την εργασία μας) να το επωμιζόμαστε οι ίδιοι.

Μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος, τις καταγγελίες των εργαζομένων στο H&M αλλά και την παρέμβαση του συλλόγου εμποροϋπαλλήλων που διοργάνωσε συγκέντρωση έξω από το κατάστημα Ερμού (όπου απασχολούνται συνολικά 95 εργαζόμενοι) στο οποίο συμμετείχαν εργαζόμενοι από άλλα καταστήματα της Αττικής, η εταιρία προσπάθησε να αναδιπλωθεί. Διοικητικά στελέχη επισκέφτηκαν καταστήματα με σκοπό να «εξηγήσουν» στους εργαζόμενους τους όρους της τροποποιητικής σύμβασης, ενώ τους είπαν πως δεν υποχρεώνεται πια κανείς να την υπογράψει. Επίσης η Επιθεώρηση Εργασίας ανάγκασε την εταιρία να πάρει πίσω τη σύμβαση με σκοπό αυτή να ελεγχθεί.

Η πρώτη αυτή νίκη είναι σημαντική και δείχνει ότι όταν δε φοβόμαστε να καταγγείλουμε τις προσβλητικές πρακτικές του κάθε αφεντικού, όταν οργανωνόμαστε στους χώρους εργασίας μας και αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα και κολοσσούς όπως η H&M.

Ταυτόχρονα όμως αποτελεί μια καλή αφορμή να συζητήσουμε και το θέμα της μετακίνησης που έχει μείνει στο περιθώριο των διεκδικήσεων μας τόσα χρόνια και αφορά άμεσα τις ζωές μας. Η μετακίνηση αυτή αφορά στην ουσία τη μετάβαση μας στο χώρο εργασίας όπου κάποιο αφεντικό εκμεταλλευόμενο τη δική μας δουλειά κερδίζει χιλιάδες ευρώ κάθε μέρα ενώ εμείς παίρνουμε ψίχουλα. Ταυτόχρονα μας στερεί χρόνο από την προσωπική μας ζωή και χρήματα. Κι όμως είχε φθάσει σχεδόν να μας φαίνεται ως φυσικό. Βλέποντας το θέμα από αυτή την οπτική καταλαβαίνει κανείς πόσο πολύ τελικά μας εκμεταλλεύονται χωρίς πολλές φορές να αντιδρούμε. Αυτό δεν μπορούμε να το αφήσουμε να συνεχιστεί άλλο. Τα αφεντικά σε κάθε νέα επίθεση που κάνουν στους εργαζόμενους/ες,  θα μας βρίσκουν απέναντι τους να αγωνιζόμαστε για την αξιοπρέπεια μας και τις ζωές μας, συλλογικά και αυτοοργανωμένα. 

Σύνδεσμοι:

Άρθρο για τους σκηνίτες της Amazon

Καταγγελία για τη νέα σύμβαση στα H&M

Άρθρο για την νίκη των εργαζομένων στα H&M

 

Advertisements